دوش مـی‌آمــد و رخـســاره بـر افـروخــتــه بـــود

 تـا کـجــا بـاز دل غـمـــــزده‌ای سـوخــتــه بــــــود

 رسـم عـاشـق‌کُـشی و شیــوه‌ی شـهـر‌آشـوبی

 جـامــه‌ای بـود کـه بـر قـامـت او دوخـتـه بــــــــود

 جـان عـشّـاق سـپـنـد رخ خــود مـی‌دانـســــــت

 و آتــش چـهــره بـدین کـار بـرافـروخــتــه بـــــــود

 گـرچـه می‌گـفـت که زارت بـکُـشـم ، می‌دیــــدم

 کـه نـهـانـش نـظـری بـا مـن دلـسـوخــتــه بــــود

 کـفـر زلـفـش ره دیـن مـــی‌زد و آن سـنـگـیـن دل

 در پـی‌اش مـشـعـلـی از چـهـره بـرافـروخـتـه بـود

 دل بـسی خـون بـه کـف آورد ولـی دیـده بـریـخت

 الله الله کـه تـلـف کـرد و کـه انــدوخــتــه بـــود !!!

 یـار مـفـروش بـه دنـیـا کـه بـسـی ســـــود نـکـرد

 آن کـه یـوسُـف بــه زرِ نـاســره بـفــــروخـتـه بــود

 گفت و خوش گفت ؛ بـرو خرقـه بـسوزان حـافـظ

 یـا رب ایـن قـلـب شـنـاسی ز کـه آمـوخـتـه بـــود