خانه ی دوست همین میبد ماست

پشت آن قلعه نارین قشنگ

پشت آن برج کبوترخانه

آسمانی پیداست

و کبوترهایی

زیر آن آبی سرشار بلند

سرزمینی زیباست

شهری از جنس بلور

مردمانش سرشار

کوچه هایش لبریز

بام هایش , پرموسیقی آواز کبوتر هاست

خانه های کوچک

ساده و معمولی

از نمایش پیداست

ساکنان خانه

مردمی پاک دلند

در فضا بوی خدا می آید

بوی سجاده , صداقت , گل سرخ

دوست میخک ها باز

روی هر شاخه خشکیده بید

کودک تجربه جایی دارد

بچه ها می دانند

دست هر کوچه دراز است برای بازی

پدرم می گوید :

روزگاری سهراب

داد می زد مردم :

خانه دوست کجاست ؟

من دلم می خواهد

بدوم تا کاشان

و به سهراب سپهری بدهم شعرم را

و بگویم سهراب

خانه دوست ,  همین میبد ماست ...

 

حال دل با تو گفتنم هوس است          خبر دل شنفتنم هوس است
طمع خام بین که قصه فاش          از رقیبان نهفتنم هوس است
شب قدری چنین عزیز و شریف          با تو تا روز خفتنم هوس است
وه که دردانه‌ای چنین نازک          در شب تار سفتنم هوس است
ای صبا امشبم مدد فرمای          که سحرگه شکفتنم هوس است
از برای شرف به نوک مژه          خاک راه تو رفتنم هوس است
همچو حافظ به رغم مدعیان          شعر رندانه گفتنم هوس است

غزل حافظ

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل          هر کو شنید گفتا لله در قائل
تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول          آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل
حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید          از شافعی نپرسند امثال این مسائل
گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم          گفت آن زمان که نبود جان در میانه حائل
دل داده‌ام به یاری شوخی کشی نگاری          مرضیه السجایا محموده الخصائل
در عین گوشه گیری بودم چو چشم مستت          و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل
از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم          و از لوح سینه نقشت هرگز نگشت زایل
ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است          یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل

تمنای وصال

تا کي به تمناي وصال تو يگانه.................... اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد که سرآيد غم هجران تو يا نه ........................اي تير غمت را دل عشاق نشانه

ادامه نوشته

غزل حافظ

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد          زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد
آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود          عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل          نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد
صبح امید که بد معتکف پرده غیب          گو برون آی که کار شب تار آخر شد
آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل          همه در سایه گیسوی نگار آخر شد
باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز          قصه غصه که در دولت یار آخر شد
ساقیا لطف نمودی قدحت پرمی باد          که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد
در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را          شکر کان محنت بی‌حد و شمار آخر شد

شعر موش و گربه از عبیدزاکانی

موش و گربه         
اگر داری تو عقل و دانش و هوش         
بیا بشنو حدیث گربه و موش         
بخوانم از برایت داستانی         
که در معنای آن حیران بمانی         

ادامه نوشته

خواجه بیا

خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگربار بیا                دفع مده دفع مده ای مه عیار بیا
عاشق مهجور نگر عالم پرشور نگر                       تشنه مخمور نگر ای شه خمار بیا
پای تویی دست تویی هستی هر هست تویی                    بلبل سرمست تویی جانب گلزار بیا
گوش تویی دیده تویی وز همه بگزیده تویی                    یوسف دزدیده تویی بر سر بازار بیا
از نظر گشته نهان ای همه را جان و جهان                    بار دگر رقص کنان بی‌دل و دستار بیا
روشنی روز تویی شادی غم سوز تویی                   ماه شب افروز تویی ابر شکربار بیا
ای علم عالم نو پیش تو هر عقل گرو                  گاه میا گاه مرو خیز به یک بار بیا
ای دل آغشته به خون چند بود شور و جنون                 پخته شد انگور کنون غوره میفشار بیا
ای شب آشفته برو وی غم ناگفته برو                   ای خرد خفته برو دولت بیدار بیا
ای دل آواره بیا وی جگر پاره بیا                  ور ره در بسته بود از ره دیوار بیا
ای نفس نوح بیا وی هوس روح بیا                مرهم مجروح بیا صحت بیمار بیا
ای مه افروخته رو آب روان در دل جو                   شادی عشاق بجو کوری اغیار بیا
بس بود ای ناطق جان چند از این گفت زبان                    چند زنی طبل بیان بی‌دم و گفتار بیا
مولوی(دیوان شمس)

ماه شب چهارده...

غزل حافظ

دارای جهان نصرت دین خسرو کامل          یحیی بن مظفر ملک عالم عادل
ای درگه اسلام پناه تو گشاده          بر روی زمین روزنه جان و در دل
تعظیم تو بر جان و خرد واجب و لازم          انعام تو بر کون و مکان فایض و شامل
روز ازل از کلک تو یک قطره سیاهی          بر روی مه افتاد که شد حل مسائل
خورشید چو آن خال سیه دید به دل گفت          ای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل
شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است          دست طرب از دامن این زمزمه مگسل
می نوش و جهان بخش که از زلف کمندت          شد گردن بدخواه گرفتار سلاسل
دور فلکی یک سره بر منهج عدل است          خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل
حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است          از بهر معیشت مکن اندیشه باطل

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود...

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود          دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک          بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود
دل چو از پیر خرد نقل معانی می‌کرد          عشق می‌گفت به شرح آن چه بر او مشکل بود
آه از آن جور و تطاول که در این دامگه است          آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود
در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز          چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود
دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم          خم می دیدم خون در دل و پا در گل بود
بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق          مفتی عقل در این مسئله لایعقل بود
راستی خاتم فیروزه بواسحاقی          خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود
دیدی آن قهقهه کبک خرامان حافظ          که ز سرپنجه شاهین قضا غافل بود

غزلی شیرین از حافظ

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس          زهر هجری چشیده‌ام که مپرس
گشته‌ام در جهان و آخر کار          دلبری برگزیده‌ام که مپرس
آن چنان در هوای خاک درش          می‌رود آب دیده‌ام که مپرس
من به گوش خود از دهانش دوش          سخنانی شنیده‌ام که مپرس
سوی من لب چه می‌گزی که مگوی          لب لعلی گزیده‌ام که مپرس
بی تو در کلبه گدایی خویش          رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس
همچو حافظ غریب در ره عشق          به مقامی رسیده‌ام که مپرس

شعر زیبای کعبه ی دل از پروین اعتصامی

کعبهٔ دل         
گه احرام، روز عید قربان          سخن میگفت با خود کعبه، زینسان
که من، مرآت نور ذوالجلالم          عروس پردهٔ بزم وصالم
مرا دست خلیل الله برافراشت          خداوندم عزیز و نامور داشت
نباشد هیچ اندر خطهٔ خاک          مکانی همچو من، فرخنده و پاک
چو بزم من، بساط روشنی نیست          چو ملک من، سرای ایمنی نیست
بسی سرگشتهٔ اخلاص داریم          بسی قربانیان خاص داریم
اساس کشور ارشاد، از ماست          بنای شوق را، بنیاد از ماست

ادامه نوشته

غزلی از خاقانی

به زبان چرب جانا بنواز جان ما را          به سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را
ز میان برآر دستی مگر از میانجی تو          به کران برد زمانه غم بی‌کران ما را
به دو چشم آهوی تو که به دولت تو گردون          همه عبده نویسد سگ پاسبان ما را
ز پی عماری تو چه روان کنیم مرکب          چو رکیب تو روان شد چه محل روان ما را
به سرا و مجلس خود مطلب نشانی ما          چو تو بر نشان کاری چه کنی نشان ما را
گلهٔ فراق گفتم که نه نیک رفت با          به کرشمه مهر برنه پس از این زبان ما را
به تو درگریخت خاقانی و جان فشاند بر تو          اگرش مزید خواهی بپذیر جان ما را

صدای پای آب، نثار شبهای خاموش مادرم!!!

صدای پای آب، نثار شبهای خاموش مادرم         
اهل کاشانم.         

روزگارم بد نیست.

تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.

مادری دارم ، بهتر از برگ درخت.         

دوستانی ، بهتر از آب روان.         
و خدایی که در این نزدیکی است:         
لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.         

ادامه نوشته

شعری از شهریار

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را          که به ماسوا فکندی همه سایه هما را
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین          به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند          چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

ادامه نوشته

شاید این جمعه بیاید

خبر آمد خبری در راه است 

 سرخوش ان دل که از آن آگاه است

 شاید این جمعه بیاید شاید

 پرده از چهره گشاید شاید

 دست افشان پای کوبان می روم

 بر در سلطان خوبان می روم

 می روم بار دگر مستم کند

 بی سر و بی پا و بی دستم کند

 می روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

 هر که نشناسد امام خویش را

 برکه بسپارد زمام خویش را

 با همه لحن خوش آوایی ام

 در به در کوچه تنهاییم

 ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

 نغمه تو از همه پرشورتر

 کاش که این فاصله را کم کنی

 محنت این قافله را کم کنی

 کاش که همسایه ما می شدی

 مایه ی آسایه ما می شدی

 هر که به دیدار تو نایل شود

 یک شبه حلال مسایل شود

 دوش مرا حال خوشی دست داد

 سینه ما را عطشی دست داد

 نام تو بردم لبم آتش گرفت

 شعله به دامان سیاوش گرفت

 نام تو آرامه جان منست

 نامه تو خط امان منست

 ای نگهت خواستگه آفتاب

 بر من ظلمت زده یک شب بتاب

 پرده برانداز زچشم ترم

 تا بتوانم به رخت بنگرم

 ای نفست یار و مددکار ما

 کی و کجا وعده دیدار ما

 دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

 به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

 به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم

 تویی که نقطه عطفی به اوج آیینم

 کدام گوشه مشعر کدام کنج منا

 به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

 ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش

 تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

 ببوسم خاک پاک جمکران را

 تجلی خانه پیغمبران را

 خبر آمد خبری در راه است

 سرخوش آن دل که از آن آگاه است

 شاید این جمعه بیاید شاید

غزلی از وحشی بافقی

راندی ز نظر، چشم بلا دیدهٔ ما را         

این چشم کجا بود ز تو، دیدهٔ ما را

سنگی نفتد این طرف از گوشهٔ آن بام         

این بخت نباشد سر شوریدهٔ ما را

ادامه نوشته

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت


حیف است طایری چو تو در خاکدان غم

زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت

ادامه نوشته

کافر عشق

اشک من در سوگ هجرانت جهانی تر بکرد
پس جهانی درد هجرت را زمن باور بکرد

لاجرم سر دل خود را بگفتم با کسان:
تکسوار قلب من عزم دل دیگر بکرد

ادامه نوشته

شعر حافظ به صورت طنز

نیمه شب پریشب گشتم دچار کابوس
دیدم به خواب حافط توی صف اتوبوس
گفتم : سلام حافظ ، گفتا : علیک جانم
گفتم : کجا روی ؟ گفت : والله خود ندانم

ادامه نوشته

تفسیر شعرهای فردوسی

بسی رنج بردم در این سال سی       عجــــــم زنده کردم بدین پارسی

بـنــاهـای آبـــــــاد گـردد خـراب       ز بـاران و از تـابـش آفتــــــــاب

پی افکندم از نظم کــــــاخی بلند       که از بـاد و بـاران نیابد گــــزند

بر این نامه بر ســـــال‌ها بگذرد       بخواند همی هــــر که دارد خرد

نمیرم از این پس که مـن زنده‌ام       که تخــــم ســـخن را پـراکـنده‌ام

ادامه نوشته

کفش هایم کو ؟

چه کسی بود صدا زد : سهراب ؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ .
مادرم در خواب است .
و منوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر .
شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد

ادامه نوشته

به سراغ من اگر می آیید!!!

غزل رخـســاره

دوش مـی‌آمــد و رخـســاره بـر افـروخــتــه بـــود

 تـا کـجــا بـاز دل غـمـــــزده‌ای سـوخــتــه بــــــود

برای خواندن این غزل زیبا لطفا به ادامه ی مطلب بروید

ادامه نوشته

ساز دل را کوک کن!!!

ساز دل را کوک کن...ساز دل را کوک کن

تا نغمه از جان بشنوی

وز نسیم خوش خبر

پیغام جانان بشنوی

بار دیگر, بار دیگر

از زبان شهرزاد قصه گو

ماجرای نیکی انسان به انسان بشنوی

ساز دل... ساز دل...ساز دل را کوک کن

دست مسکینی بگیر ای دوست گر داری توان

تا دعای خیر از دلهای لرزان بشنوی

در حریم حق پرستی عاشق و پروانه شو

تا ندای عشق از مهر فروزان بشنوی

آرزو کن در دلت روزی به هرجای جهان

صحبت از آزادی و تعطیل زندان بشنوی

ساز دل... ساز دل... ساز دل را کوک کن

حافظ و امام حسین

چند وقت پيش داشتم ديوان حافظ را مي خواندم كه به شعر جالبي بر خوردم . شعري كه به نظرم آمد كه فقط مي تواند در وصف امام حسين (ع ) باشد . به اين دو بيت توجه كنيد :

ادامه نوشته